Visie

Poëzie ontstaat wanneer we aan de dagelijkse gebeurtenissen een kleine twist geven, waardoor we een nieuwe werkelijkheid kunnen ervaren.

 

Als theatermaker reflecteer ik op de dingen die ik om me heen zie. En ik merk dat de wereld interessanter wordt wanneer je ze vanuit een ander perspectief bekijkt en de vastgestelde normen loslaat. Ik wil dat de mensen door mijn reflectie ook anders naar hun eigen werkelijkheid kijken en (in)zien dat die zeker z'n mooie kanten heeft.

 

Materiaal speelt dan ook een grote rol in mijn werk. Een servies van dikke, ongebakken klei geeft een andere dramatische spanning dan standaard keramiek. Het geluid van een vliegtuigpropeller levert meer op wanneer dat gevormd wordt door een ventilator.

 

Mijn voorstellingen hebben het alledaagse leven van de mens als thema. Het gestumper, het geworstel van ons om te blijven drijven in de complexiteit van het leven. We proberen grip te krijgen op allerlei zaken en gebeurtenissen om ons heen, maar het lukt ons niet. Het dagelijkse leven biedt dan ook volop inspiratie. Als ik een bouwvakker zie, zie ik een onhandige man die een baksteen als een baby koestert. Juist door die kleine draai aan de werkelijkheid heeft het iets onverwachts, iets nieuws, iets poëtisch. Zo kan er iets vrolijks uitgaan van het geworstel van de mens.